Prolog

"Kiedy coś jest skończone, czuję potrzebę nabrania dystansu,

idę sobie i nie odwracam się".

Ingmar Bergman

 

 

Nic nie będzie już takie jak kiedyś. Stare, dobre czasy minęły bezpowrotnie wraz z wydarzeniami w Ministerstwie Magii i społeczeństwo na nowo obudziło się w strachu i niepokoju. Lato przestało być latem, słońce nie grzało tak jak powinno a zieleń trawy przygasła, jakby bała się, że w pełnym natężeniu nie będzie już pasować do otoczenia. Od miesiąca w całym kraju nie spadła nawet kropla deszczu, chociaż w sercach wielu deszcz lał i odbijał się z hukiem o rynny zagubionych dusz już od dawna. Ludzie znikali. Znowu. To znowu się dzieje. Pamiętała jak Syriusz powiedział, że wtedy to też się tak zaczęło.

Przymknęła powieki, pogrążając się w żałobie. Syriusz był jej przyjacielem. I nie żyje. Artur Weasley o cal uniknął śmierci. A jak wielu jeszcze zginie walcząc w słusznej sprawie. Czy ja zginę?

Otworzyła oczy i ukazał jej się widok zachodzącego słońca na tle wysokich, zaśnieżonych gór. Wierzchołki ostro rozcinały niebo i wyznaczały granicę między tym co stałe, a tym co ulotne. Nieopodal starszy, zgarbiony mężczyzna doglądał owieczek pasących się na stromej łące. Niebo przeciął jastrząb, wydając z siebie przeciągły pisk. Wojna tu jeszcze nie dotarła.

Poczuła na swoim ramieniu czyjąś dłoń. Odwróciła głowę i spojrzała na roześmianą twarz swojego ojca. Pojedynczy loczek opadł mu na czoło. Patrzył na córkę czule. Zza jego ramienia zobaczyła matkę, która podziwiała ostatnie promienie słońca.

- Idziemy? – zapytał ją, gdy nieduża, pomarańczowa kula schowała się całkowicie za ostrą linią gór.

- Idziemy. – potaknęła dziewczyna i ruszyła dalej kamienną drogą. Obiecała sobie wtedy w duchu, że nie będzie już oglądać się za siebie.

 

Cześć! Bardzo się cieszę, że wpadłaś_eś tutaj i czytasz mojego bloga. Mam nadzieję, że zostaniesz ze mną na dłużej. 

Historia, którą tu przedstawię będzie pokazywała 6 i 7 rok nauki w Hogwarcie, być może również czasy późniejsze, w zależności jak mi się fabuła potoczy. Mam już jakiś zarys i wiem, w którą stronę chcę iść. Na razie wychodzi mi, że większość rozdziałów będzie bardziej z perspektywy Hermiony niż Severusa, no i na 6 roku wydaje mi się, że nie będzie tu za dużo wątków romantycznych między tą dwójką. Ogólnie jest to dosyć luźna historia, nie chcę stawiać sobie jakiś granic i wymagań odnośnie tego parringu i pomimo, że będzie to Sevmione, chciałabym po prostu toczyć opowieść o losach bohaterów książek w mojej wersji. 

Jeżeli spodobał Ci się prolog - zostaw komentarz i daj znać, że tu jesteś. Zapraszam do dalszej lektury. :))